Projektujemy agentów AI, którzy korzystają z wiedzy organizacji i mogą wykonywać określone działania w połączonych systemach. Wdrażamy je w stronach internetowych, portalach oraz narzędziach używanych przez pracowników.
Agent może odpowiadać na podstawie treści strony, dokumentów, baz wiedzy i danych dostępnych w innych systemach. Dzięki temu użytkownik nie musi samodzielnie szukać informacji w wielu miejscach.
Po połączeniu z API może również wykonywać określone działania, na przykład utworzyć zgłoszenie, sprawdzić status sprawy, pobrać dane z systemu albo uruchomić ustalony proces.
Zakres informacji i działań zależy od źródeł, do których agent ma dostęp, oraz uprawnień użytkownika.
Źródłem odpowiedzi mogą być treści serwisu, dokumentacja, regulaminy, instrukcje i wewnętrzne bazy wiedzy.
W instytucji użytkownik może zapytać o sposób załatwienia sprawy, wymagane dokumenty albo informacje publikowane w serwisie. Pracownik może w ten sam sposób przeszukiwać wewnętrzne procedury i dokumentację.
W serwisach firmowych agent może korzystać z katalogu produktów, parametrów i dokumentacji technicznej, żeby pomóc znaleźć właściwy produkt lub wariant.
W serwisach instytucji może wskazać odpowiednią usługę, formularz, dokument albo sposób załatwienia konkretnej sprawy.
Po odpowiedniej integracji i autoryzacji agent może sprawdzić status sprawy, utworzyć zgłoszenie, pobrać dane albo zapisać informację w innym systemie.
Może to dotyczyć zarówno klienta korzystającego z serwisu, mieszkańca obsługującego swoją sprawę, jak i pracownika wykonującego zadanie w systemie wewnętrznym.
Źródłem mogą być treści strony internetowej, dokumenty, bazy wiedzy oraz dane z innych systemów, na przykład CRM, ERP, intranetu lub usług dostępnych przez API.
Przy projektowaniu określamy, do których źródeł i operacji agent ma dostęp. W przypadku użytkowników zalogowanych może to zależeć od ich roli i nadanych uprawnień.
Ustalamy też, gdzie dane są przetwarzane, jakie informacje mogą być przekazywane do modelu AI i jak rejestrowane są wykonywane operacje.
Na początku określamy, komu agent ma pomagać i jakie zadanie ma wykonywać. Następnie sprawdzamy dostępne źródła wiedzy, jakość danych oraz systemy wymagające integracji.
Przy większych projektach możemy zacząć od pilotażu obejmującego ograniczony zakres danych i funkcji. Po testach i zebraniu informacji od użytkowników rozwiązanie może być rozwijane o kolejne źródła i działania.
Chatbot najczęściej prowadzi rozmowę i odpowiada na pytania. Agent może dodatkowo korzystać ze wskazanych źródeł wiedzy, danych z innych systemów oraz wykonywać określone działania przez API.
Zakres jego możliwości ustalamy dla konkretnego wdrożenia.
Źródłem mogą być treści strony, dokumenty, instrukcje, regulaminy, bazy wiedzy oraz dane z systemów takich jak CRM, ERP czy PIM.
Nie wszystkie informacje muszą być dostępne dla każdego użytkownika. Zakres danych może zależeć od logowania, roli i nadanych uprawnień.
Tak, jeżeli zostanie z nimi zintegrowany. Może na przykład sprawdzić status sprawy, utworzyć zgłoszenie, pobrać dane albo przekazać informacje do innego systemu.
Zakres takich operacji jest z góry określony. Agent nie otrzymuje nieograniczonego dostępu do systemów organizacji.
Możemy określić, jak agent ma zachować się w takiej sytuacji. Może poinformować, że nie znalazł wystarczających informacji, poprosić o doprecyzowanie pytania albo skierować użytkownika do właściwej osoby lub miejsca.
Projektujemy takie scenariusze po to, żeby brak danych nie był zastępowany odpowiedzią przedstawiającą przypuszczenie jako fakt.
Zależy to od źródła danych. Treści mogą być pobierane z serwisu, dokumentów, bazy wiedzy lub bezpośrednio z innych systemów.
Jeżeli źródło się zmienia, możemy zaprojektować sposób ponownego indeksowania lub pobierania aktualnych danych, tak żeby wiedza agenta nie była zamkniętym zestawem informacji przygotowanym tylko w dniu wdrożenia.
Takie rozwiązanie możemy przewidzieć już podczas projektowania agenta. Przy odpowiedziach opartych na bazie wiedzy użytkownik może otrzymać odnośnik do strony, dokumentu lub innego źródła, z którego pochodzi informacja.
Ma to szczególne znaczenie tam, gdzie użytkownik powinien mieć możliwość samodzielnego zweryfikowania odpowiedzi.
Najpierw określamy, z jakich źródeł agent może korzystać, które informacje mogą być dostępne anonimowo, a które dopiero po zalogowaniu oraz jakie operacje wymagają określonych uprawnień.
Sposób autoryzacji i integracji dobieramy do danych oraz systemów, z którymi agent ma współpracować.
